Text des Monats März
Stefan Klopp (Bliesransbach)
Heit noch Casanova sinn?
Ob er scheen war, oder schróó,
die’s gewisst, sinn nimmeh dó.
Doch er war bestimmt charmónt,
beim Kisse; nidd nur uff die Hónd.
Ob arm, reich, alt, jung, dick ob dinn
kloppt er dort ón, ähs lóßt ne rin.
Wer kinnt vunn sich heit sowas sóón?
Wer dirft ónn jedes Weibsminsch drón?
Wer – ach mit Glick, Geld unn Gewinn
kinnt heit noch Casanova sinn?
Ob er a hat misse wisse,
wie’er wo unn wónn derf kisse?
Was säet mer beim erschde Dät?
Ob’s rer a gefalle däd?
Derf ich’s Älder ehrlich róde
odder liewer lije ? – nóde
will mer jó a ebbes hónn,
Micht mer sich zum Aff, unn kónn
’s nidd vertróón säet se nur: Nää!
Unn luht strack de ónnre Wää.
Wer – wem’mer mó gónz ehrlich sinn –
will heit noch Casanova sinn?
Unn du musch ach uff Dinges gugge
fór die dät heit emm Bulles hugge
de Casanova – das isch wóhr;
allsmó war der nimmeh gónz klór.
Isch ónn gónz junge Mäde drón,
Hat nie gefróót, wo griff ich óón.
Hat was’er wollt, grad sich geholl,
hónn se a rundrum als gescholl.
Hótt sinne Glóódsche nidd emm Griff,
me too war demm noch kä Begriff.
Wer – leit dódrin e diefrer Sinn –
dirft heit noch Casanova sinn?